Sunday, December 4, 2016

തകര പെട്ടി

മഴപെയ്ത്‌ തോർന്ന വെളുപ്പാൻ കാലം.
പത്രത്തിലെ ആ വാർത്ത വായിച്ചപ്പോൾ ഉള്ളിലേക്ക്‌ ആരോ തീ കോരിയിട്ടത്‌ പോലെ തോന്നി ദിവാകരൻ മാഷിനു. എന്തൊക്കെയോ സമാനത. ഓർമ്മയുടെ നെരിപ്പോടിൽ വർഷങ്ങളായി പുകഞ്ഞ്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വേദനയ്ക്ക്‌ ആക്കം കൂടിയ പോലെ. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ, തുടിക്കുന്ന ഹൃദയം. ഒരാവർത്തി കൂടി വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കണ്ണിനെ എന്തോ വന്ന് മൂടുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. ഒരു ഇരുട്ട്‌. കണ്ണടച്ചിരുന്നു. ഓർമ്മകളുടെ വേലിയേറ്റത്തിൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.  ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ഓർമ്മ തുള്ളികളെ കണ്ണട മാറ്റി തുടച്ച്‌ നീക്കുമ്പോൾ നാൽപ്പത്തഞ്ച്‌ വർഷം മുമ്പത്തെ ആ തണുത്ത രാത്രി അയാളിൽ വന്ന് നിറഞ്ഞു.
............................................................

നാൽപ്പത്തഞ്ച്‌ കൊല്ലം മുൻപത്തെ ചിങ്ങമാസം. അത്തം പിറന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഓണക്കാലത്തിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ പ്രകൃതി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്‌. മഴ ചന്നം പിന്നം പെയ്ത്‌ തോർന്ന നേരം. രാത്രിവണ്ടി പതിവിലും വൈകി സ്റ്റേഷനിലെത്താൻ. അധികമാരും ഇറങ്ങാനും കേറാനുമില്ലാത്ത സ്റ്റേഷൻ.

പെട്ടിയിങ്ങു തരൂ.. ഞാൻ പിടിക്കാം. വണ്ടിയിറങ്ങുമ്പോൾ നാരായണൻ പറഞ്ഞു.

വേണ്ട.. ഞാൻ തന്നെ പിടിച്ചോളാം, തകര പെട്ടി മുറുകെ പിടിച്ച്‌ ശ്രദ്ധയോടെ ദിവാകരൻ മാഷ്‌ വണ്ടിയിറങ്ങി.

നേരം പാതിരാവ്‌ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വണ്ടി വിട്ടപ്പോൾ വിജനമായ സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു ട്രങ്ക്‌ പെട്ടിയും താങ്ങി പിടിച്ച്‌ ദിവാകരൻ മാഷും അയാളുടെ അളിയൻ നാരായണനും മാത്രം. ഇപ്പോ നടന്ന് തുടങ്ങിയാൽ നേരം പുലരുമ്പോളെക്കും വീട്‌ പിടിക്കാം. ഇരുവരും നടത്തം തുടങ്ങി. അങ്ങാടിയിലെ നിരത്ത്‌ വെളിച്ചം നാൽകവലവരെയേ ഉള്ളൂ. അത്‌ കഴിഞ്ഞാൽ ഇരുട്ട്‌ പറ്റി പോണം. നാരായണൻ കൈബാഗിന്റെ മൂലയിൽ നിന്ന് ഒരു മെഴുകുതിരി പുറത്തെടുത്തു. ഒരു കടലാസ്‌ അതിനു ചുറ്റി. തീപ്പെട്ടിയുരച്ച്‌ കത്തിച്ചു. ഒരു ബീഡിയും കത്തിച്ച്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചു. പിന്നെ കൈ വിരലുക്കൾ മടക്കി കാറ്റ്‌ കൊള്ളാത്ത വിധം പിടിച്ച്‌ അവർ മുന്നോട്ട്‌ നീങ്ങി.

ഒരു ചിരട്ട കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ മെഴുകുതിരി  കെടാതിരിക്കാൻ മറയാക്കി പിടിക്കാമായിരുന്നു. ബീഡി ആഞ്ഞു വലിച്ച്‌ നാരായണൻ പറഞ്ഞു. മാഷ്‌ പക്ഷേ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാളിൽ നിന്ന് ഒരു മറുപടി നാരായണൻ പ്രതീക്ഷിച്ചുമിരുന്നില്ല.

വേഗം പോവ്വാം, ഇടയ്ക്ക്‌ മാഷ്‌ പറഞ്ഞു. നാരായണൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു. മഷ്‌ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥാനായി തോന്നി. ഓർമ്മകളുടെ വേലിയേറ്റം അയാളിൽ സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ കവിളിലേക്ക്‌ ഒഴുകിയെത്തിയ ഓർമ്മ ചാലുകളെ തുടച്ച്‌ കളഞ്ഞ്‌ അയാൾ നടന്നു.

നേരം കുറച്ചായി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്‌. തളർച്ച ശരീരത്തെ ബാധിച്ച്‌ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. രണ്ട്‌ ദിവസത്തെ ഉറക്കവും ശല്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്‌. പെട്ടിയുടെ ഭാരം കൂടിയാകുമ്പോൾ നടത്തത്തിനു വേഗത കുറഞ്ഞു. കാലു പൊങ്ങുന്നില്ല. വീഴുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ നിരത്ത്‌ വക്കിലെ ഒരു ആലിൻ ചുവട്ടിൽ അൽപ്പമൊന്നിരുന്നു. അപ്പോഴും അയാൾ പെട്ടി താഴെ വച്ചിരുന്നില്ല.
.........................
ക്ഷാമകാലമാണത്‌. ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ്‌ വർഷം ഏറെയായില്ല. രാജ്യം അടുത്ത യുദ്ധത്തിലേക്ക്‌ നീങ്ങിയ സമയം. സർവ്വത്ര പട്ടിണി, പരിവട്ടം. സർക്കാർ ഏർപ്പേടുത്തിയ റേഷൻ സമ്പ്രദായം കൊണ്ട്‌ വീട്ടിലെ ആറേഴ്‌ വയറുകൾ കഴിയണം. അങ്ങിനൊരു കാലത്താണു ആദ്യമായി അസുഖം തുടങ്ങിയത്‌. ചെറിയൊരു തലവേദനയായിട്ടാണു തുടക്കം. വിട്ട്‌ മാറാത്ത തല വേദന. മാരാരു വൈദ്യരുടെ ചികിത്സ ഫലം ചെയ്യാഞ്ഞപ്പോഴാണു അന്ന് നാട്ടിലെ ഏക അലോപതി ചികിത്സാലയമായ അസീസിന്റെ ആശുപത്രിയിലേക്ക്‌ പോയത്‌. അസീസ്‌ ഡോക്ടർ നാട്ടിൽ ഒരു ജനകീയനാണു. എന്ത്‌ രോഗത്തിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ മരുന്നുണ്ട്‌. ഡോക്ടറുടെ കുറിപ്പടിയുമായി ചെന്നാൽ കമ്പോണ്ടർ ഒരു ചെറുകുപ്പിയിൽ ചുവന്ന ഒരു ദ്രാവകം തരും. എന്ത്‌ അസുഖവും മാറ്റുന്ന മരുന്നാണത്‌. എന്നാൽ ഈ തലവേദന മാത്രം ആ മരുന്നിനു മാറ്റാൻ സാധിച്ചില്ല. ദിനം പ്രതി വേദന കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങിനൊരു തവണ ഡോക്ടറെ കണ്ടപ്പോൾ എന്നും ചിരിക്കാറുള്ള അസീസ്‌ ഡോക്ടറുടെ മുഖം പതിവില്ലാതെ മ്ലാനമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു. അൽപ്പം ഗൗരവമുള്ള വിഷയമാണെന്ന് ആമുഖമായിത്തന്നെ പറഞ്ഞയിരുന്നു സംസാരം.

സാധാരണ ഒരു തലവേദനയാണു ഇതെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ മംഗലാപുരത്തിനപ്പുറത്ത്‌ മണിപ്പാൽ മെഡിക്കൽ കോളേജ്‌ ഉണ്ട്‌. അവിടത്തെ ഡോക്ടർ മഹേശ്വർ നായിക്ക്‌ തന്റെ സുഹൃത്താണു. അദ്ദേഹത്തിനു ഞാനൊരു കുറിപ്പടി തരാം. അതും കൊണ്ട്‌ പോയി അദ്ദേഹത്തെ കാണുക.  അതാണു നല്ലത്‌. ഇനിയും വച്ച്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌ പന്തിയല്ല.

മണിപ്പാൽ ആശുപത്രിയിലെ ചികിത്സ. ചിലവേറിയതാണെന്നാണു കേട്ടിട്ടുള്ളത്‌. കയ്യിൽ നയാ പൈസയില്ല. ഇനിയെന്ത്‌ എന്നത്‌ വലിയൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു. അങ്ങാടിയിൽ സേട്ടു ഹാജിയെന്നൊരാളുടെ പണമിടപാട്‌ സ്ഥാപനമുണ്ട്‌.  വീടിന്റെ ആധാരം പണയം വച്ച്‌ അവിടുന്ന് കുറച്ച്‌ പണം കടം വാങ്ങിച്ചു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ മണിപ്പാലിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു. വിശദമായ പരിശോധനക്ക് ഒടുവിൽ രോഗം സ്ഥിരീകരിച്ചു. തലച്ചോറിൽ താളം തെറ്റി ഒരു മുഴ വളരുന്നു. പക്ഷേ കണ്ടെത്താൻ വളരെ വൈകിപ്പോയി.  ഓപ്പറേഷൻ എന്ന പരീക്ഷണം ഒരു സാധ്യതയായി മുന്നിലുണ്ട്‌. പരീക്ഷണം മാത്രമാണു അത്‌; യാതൊരു ഉറപ്പുമില്ല. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. മാത്രവുമല്ല തയ്യാറെങ്കിൽ ഓപ്പറേഷൻ തുക 1500 ഉറുപ്പിക മുൻ കൂറായി കെട്ടി വയ്ക്കുകയും വേണം. വിധി തന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തുകയാണെന്ന് ദിവാകരൻ മാഷിനു തോന്നി.
........................
കുറച്ചേറെ സമയമായി ആ ഇരിപ്പ്‌ തുടങ്ങിയിട്ട്‌. നേരം പുലരുന്നേയുള്ളൂ. രാത്രിമഴയിൽ നനഞ്ഞ്‌ കുതിർന്ന നിരത്തുവക്കിലൂടെ വീണ്ടും നടപ്പ്‌ തുടർന്നു. കുറച്ച്‌ കൂടി പിന്നിട്ടപ്പോൾ നടത്തം നാട്ടിടവഴിയിലേക്ക്‌ മാറി. ദുർഗ്ഘട പാത.  കയ്യിലെ ട്രങ്ക്‌ പെട്ടി ദിവാകരൻ മാഷ്‌ സൂക്ഷ്മമായി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.  ആടിയുലച്ചിൽ ഒഴിവാക്കാൻ പെട്ടി വലത്‌ കൈകൊണ്ട്‌ കൂടി തൊട്ട്‌ പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിലും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കാൻ നേരമില്ല. വല്ലാത്തൊരു ധൃതി അയാളെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. നേരം പുലരുമ്പോളേക്കും വീട്ടിലെത്തണം. മുന്നിൽ നാരായണൻ  കത്തിച്ച്‌ പിടിച്ചിട്ടുള്ള മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നടപ്പ്‌ തുടർന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ കാലൊന്നു തട്ടി. വീഴാൻ പോയപ്പോഴും അയാൾ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ടിരുന്നില്ല.

ഇനി ഞാൻ പിടിക്കാം.. പെട്ടിക്ക്‌ നേരെ കൈകാണിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ നാരായണൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

വേണ്ട.. കുറച്ച്‌ ദൂരം കൂടെയല്ലേ ഉള്ളൂ.. മാഷ്‌ പെട്ടി ചേർത്ത്‌ പിടിച്ച്‌ പറഞ്ഞു.

നടത്തം പാട വരമ്പത്തേക്ക്‌ മാറി. വീതി കുറഞ്ഞ വരമ്പ്‌. ചളിയുടെ വഴുക്കൽ നടത്തം ദുർഗ്ഘടമാക്കി. പക്ഷേ അതൊന്നും മാഷ്‌ ഗൗനിച്ചേയില്ല. വേഗം നടക്കാം എന്ന് ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞ്‌ പെട്ടി മുറുക്കെ പിടിച്ച്‌ അയാൾ നടന്നു.

പോകെ പോകെ കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിൽ സൂര്യോദയത്തിന്റെ ലക്ഷണം കണ്ട്‌ തുടങ്ങി. അധികം ദൂരമില്ല ഇനി. പാടം വിട്ട്‌ നടത്തം മലമ്പാതയിലേക്ക്‌ കടന്നു. അരണ്ട വെളിച്ചം വന്ന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ മലയ്ക്കപ്പുറമായി വീട്‌. നടത്തത്തിനു വേഗം കൂടി. ഒരു തരം യാന്ത്രികമായ കുതിപ്പ്‌. ദിവാകരനു ഒപ്പമ്മെത്താൻ നാരായണൻ പാടു പെട്ടു. കയ്യിലെ പെട്ടി ചേർത്ത്‌ പിടിച്ച്‌ അയാൾ മല കയറി. രാത്രി പെയ്ത മഴയിൽ പശിമയാർന്ന മണ്ണിൽ കാലൊന്ന് വഴുതി. വീണില്ല. ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ പിടുത്തം കിട്ടിയിരുന്നു. വീണ്ടും നടന്നു. കിതപ്പിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്ന് കേൾക്കാം. വീടടുക്കുന്തോറും ഹൃദയമിഡിപ്പും ഉയരുന്നു. കിതപ്പും, മിഡിപ്പും ചേർന്ന് വല്ലാത്തൊരു താളപ്പെരുക്കം തീർക്കുന്നത്‌ അയാളറിഞ്ഞു. ആ താളത്തിനനുസരിച്ച്‌ കാലെടുത്ത്‌ വച്ച്‌ അയാൾ മുന്നേറി.

മീനാക്ഷിയെക്കുറിച്ച്‌ അയാൾ ഓർത്തു. അറിയുമ്പോൾ അവൾ എങ്ങിനെയാവും പ്രതികരിക്കുക എന്ന് അയാൾക്ക്‌ തിട്ടമില്ലായിരുന്നു. അവളും വരാമെന്ന് പറഞ്ഞതായിരുന്നു. പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തതാണു. പക്ഷേ ദിവാകരൻ അത്‌ സമ്മതിച്ചില്ല. മാത്രവുമല്ല പ്രായവും രോഗവും തളർത്തിയ അഛനെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട്‌ പോകുക വയ്യ. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു കൂട്ടാമായിരുന്നു.

മലമുകളിലെത്തുമ്പോളേക്കും നേരം നല്ലവണ്ണം പുലർന്നിരുന്നു. മലയടിവാരത്തിലാണു വീടു. ഒരു വശത്ത്‌ പാടവും മറുവശത്ത്‌ മലയും. മലമുകളിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ അങ്ങകലെ പച്ചപ്പ്‌ നിറഞ്ഞ പാടം കാണാം. വേഗം അവിടെയെത്തണം. അയാൾ പെട്ടി ചേർത്ത്‌ പിടിച്ച്‌ താഴേക്ക്‌ കുതിച്ചു.

സൂക്ഷിച്ച്‌, വീഴാതെ ഇറങ്ങൂ.. ഓടണ്ടാ.. പിന്നിൽ നിന്ന് നാരയണൻ വിളിച്ച്‌ പറഞ്ഞു.

ഒന്നും ഗൗനിക്കാതെ അയാൾ കുതിച്ചു. അയാൾക്കേറ്റവും പരിചിതമായ വഴിയാണിത്‌. അയാൾ മുന്നോട്ട്‌ കുതിച്ച്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. വഴിവക്കിൽ ഒന്ന് രണ്ട്‌ പരിചിത മുഖങ്ങൾ. അവർ കാര്യം തിരക്കി. ദിവാകരൻ അവരെയൊന്നും കണ്ടതേയില്ല. മുന്നിൽ വീട്‌ കാണുമാറായിട്ടും പരിഭ്രമമൊഴിയുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെത്തണം. അയാളുടെ നടത്തം ഓട്ടമായി പരിണമിച്ച്‌ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാഷിന്റെ വരവിലെ പന്തികേട്‌ കണ്ട്‌ കൂടുതൽ പേർ എത്തി തുടങ്ങി.  അവരോട്‌ സംസാരിച്ച്‌ നാരായണൻ നടന്നു വന്നു. കേട്ടവർ കേട്ടവർ അമ്പരപ്പോടെ അവർക്ക്‌ പിന്നാലെ കൂടി.

രാത്രി മഴപെയ്ത്‌ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന വീട്ട്‌ മുറ്റത്തേക്ക്‌ കയറുമ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ള്‌ പിടഞ്ഞു. കാലൊന്നിടറി. കണ്ണിൽ ഇരുട്ട്‌ കയറി. ഉമ്മറക്കോലായിലെ ചാണകം മെഴുകിയ നിലത്ത്‌ ചിതലു കേറി തുടങ്ങിയ തെങ്ങിന്റെ തൂണിൽ ഒരു നിമിഷം തലചായ്ച്ച്‌ അയാൾ ഇരുന്നു. കിതപ്പും ഹൃദയമിഡിപ്പും ചേർന്നുള്ള താളപ്പെരുക്കം ഉച്ചത്തിലായി. എന്ത്‌ വേണമെന്ന് തിട്ടമില്ലാത്ത കുറച്ച്‌ നിമിഷങ്ങൾ.

കാലത്ത്‌ തന്നെ പുറത്തെ ആൾപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട്‌ മീനാക്ഷി അടുക്കളപ്പുറത്ത്‌ നിന്ന് ഓടിക്കിതച്ചെത്തി. ദിവാകരനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം. സന്തോഷം. ഓടി ഉമ്മറത്ത്‌ എത്തിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റിലും പരതി.

എവിടെ..? ബാബു മോൻ എവിവിടെ..?

അയാളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. ചങ്ക്‌ പിടച്ചു.
നെഞ്ചോട്‌ ചേർത്ത്‌ പിടിച്ച ആ വലിയ തകര പെട്ടി ഉമ്മറത്തെ നിലത്ത്‌ വച്ചു. പെട്ടി തുറക്കുമ്പോൾ കൈകളുടെ വിറച്ചിൽ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ സാധിച്ചില്ല. വല്ലാത്തൊരു ദീന രോദനം അയാളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു. പെട്ടി  തുറന്നു. ഒരു ആറു വയസുകാരൻ അതിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പകച്ച്‌ നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ മുന്നിലേക്ക്‌  അയാൾ അവനെ എടുത്ത്‌ കിടത്തി.
-------------------------------------------------------
കാലത്തെ പത്ര വാർത്ത തന്നെയാണു ടിവിയിലെ അന്തിചർച്ചയിലും മുഖ്യ ഇനം. ഒഡീഷയിലെ കാലഹണ്ടിയിൽ ദേനാ മാഞ്ചി എന്നയാൾ ഭാര്യയുടെ മൃതദേഹം ചുമന്ന് വീട്ടിലേക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ പോയത്‌ വലിയ കോലാഹലം ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യമാണു ചർച്ചകൾ. വികസന നേട്ടങ്ങളുടെ ഭരണതല അവകാശവാദങ്ങൾക്കിടെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ച്ചകൾ അനാവൃതമാകുന്നത്‌ ചർച്ച ചെയ്ത്‌ അന്തിചർച്ചകൾ കത്തിക്കയറുന്നു.  പത്ത്‌ നാൽപ്പത്‌ വർഷം മുൻപ്‌ താൻ കടന്ന് പോയ അതേ പാത. കാലമിത്രകഴിഞ്ഞിട്ടും കാര്യങ്ങളൊട്ടും മാറിയിട്ടില്ല. ഓപ്പറേഷനു കെട്ടിവയ്ക്കാൻ പണമില്ലാതെയാണു അന്ന് മകൻ മരിച്ചത്‌. നാട്ടിലേക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ വരാൻ വണ്ടി വിളിക്കാൻ പോലും പണമില്ലായിരുന്നു. പഴയ തകര പെട്ടിയിലടക്കി കള്ളവണ്ടി കയറിയാണു അന്ന് നാട്ടിലെത്തിയത്‌. 20 കിലോമീറ്റർ ആ പെട്ടിയും ചുമന്ന് നടന്നു.

കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ഓർമ്മച്ചാലുകൾ ഇനിയും വറ്റിയിട്ടില്ല.
ഈ ലോകത്തോട്‌ മൊത്തമുള്ള വല്ലാത്തൊരു അവജ്ഞയോടെ അയാൾ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു. ചുവരിലെ ബ്ലാക്ക്‌ ആന്റ്‌ വ്വൈറ്റ്‌ ഫോട്ടോയിൽ ബാബു മോൻ  ചിരിച്ചു.

©Pudayoor Jayanarayanan

Friday, November 11, 2016

യക്ഷിപ്പാല

എന്‍റെ മുന്നില്‍ എപ്പോഴോ ഒരു പ്രകാശം വന്നു നിന്നു. പിന്നെ അതു പടരാന്‍ തുടങ്ങി. പ്രകാശത്തിനു നടുവില്‍ അതിലും പ്രകാശത്തോടെ ഒരു രൂപം തെളിഞ്ഞു. തീത്തുള്ളി പോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളാണ് ആദ്യം കണ്ടത്. ഏതോ ഗുഹക്കുള്ളില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ ഒരു സ്വരം എന്നില്‍ വന്നിടിച്ചു "എനിക്കു നിന്നെ ഇഷ്ടമായി"  പേടിച്ചു പുറകോട്ട്‌ മാറുന്ന എന്‍റെ നേര്‍ക്കു തിളങ്ങുന്ന ചിരിയോടെ ആ പ്രകാശം പരത്തുന്ന രൂപം കൈകള്‍ നീട്ടി. ആ വിരലുകള്‍ എന്നെ തൊടുന്നതിനൊരു നിമിഷം മുന്‍പ് ഞാനലറിക്കരഞ്ഞു. മുറിയിലെ ലൈറ്റ്‌ തെളിഞ്ഞു. എല്ലാവരുമെത്തുമ്പോള്‍ ഭീതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി ഇനിയൊരു കരച്ചിലിനു ത്രാണിയില്ലാതെ ഒരു പത്ത്‌ വയസ്സുകാരൻ കിടന്നു വിറച്ചു. അമ്മ തൊട്ട്‌ നോക്കി. പൊള്ളുന്ന പനിയെന്ന് അഛനോട്‌ പറഞ്ഞു.

നാട്ടിൽ യക്ഷി, ഭൂത, പ്രേത പിശാചുക്കളുമായൊക്കെ വളരെ അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്ന കേളപ്പൻ കോമരത്തിന്റെ സ്റ്റഡിക്ലാസിൽ നിന്ന് വിജ്ഞാനം ഉൾക്കൊണ്ട്‌ ആദ്യമായി യക്ഷിയെ വശീകരിക്കാൻ ഇറങ്ങിയ ഒരു പിൻ ചരിത്രമുണ്ടെനിക്ക്‌. മൈ ഡിയർ കുട്ടിച്ചാത്തൻ കണ്ട്‌ മനസിൽ കയറിക്കൂടിയ ഒരു ഫാന്റസി, യക്ഷിയെ അങ്ങിനെ ഒരു കൂട്ടായി കിട്ടിയാൽ കൊള്ളാമെന്ന തോന്നലിൽ നിന്ന് ആണു ആ ഉദ്യമം. ആരും കാണാതെ നട്ടപ്പാതിരനേരത്ത്‌ യക്ഷിയെ തേടി കുന്നുകയറി. എന്നാൽ കഠിനമായ ഭയം നിമിത്തം ആ ഉദ്യമം പാതിവഴിക്ക്‌ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ തിരിച്ചോടി. പക്ഷേ അന്നത്തെ രാത്രിയിൽ ആദ്യമായി യക്ഷിയെന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ അനുഭവിച്ചു. അന്ന് സ്വപ്നത്തിലാണു യക്ഷിയെ ഞാൻ ആദ്യമായി കണ്ടത്‌.

അത്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ ഒന്നു രണ്ട്‌ വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരു വെക്കേഷൻ കാലത്ത്‌ അമ്മാത്ത്‌ വച്ച്‌ വീണ്ടും ഒരിക്കൽ കൂടി യക്ഷിയെ അനുഭവിച്ചു. ഞാനും ഹൃഷിയേട്ടനും വാര്യത്തെ കുട്ടനു മുന്നിൽ വിറച്ചിരുന്ന ഒരു ദിവസം. പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച്‌ കുട്ടൻ പറഞ്ഞ്‌ പിടിപ്പിച്ച യക്ഷിപുരാണം. അന്ന് രാത്രിയും മുൻപ്‌ കണ്ട അതേ സ്വപ്നം  വള്ളി പുള്ളി തെറ്റാതെ ഞാൻ കണ്ടു. മുത്തശ്ശിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ അലറിക്കരഞ്ഞ രാത്രി. പക്ഷേ എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചത്‌ രണ്ട്‌ തവണയും ഒരേ സ്വപ്നം കണ്ടുവെന്നതായിരുന്നു. പിന്നെ വർഷങ്ങളോളം യക്ഷി ഒരു വെളിച്ചം പരത്തുന്ന രൂപമായി മനസിലങ്ങിനെ കിടന്നു.
.......................
വർഷങ്ങൾക്ക്‌ ശേഷം കോളേജ്‌ കാലത്ത്‌ ഒരു എൻ.എസ്‌.എസ്‌ ക്യാമ്പിനിടെ വീണ്ടും യക്ഷിയുടെ ചൂരറിഞ്ഞു. കൈതപ്പുറത്തെ ഒറ്റപ്പെട്ട കുന്നിന്മുകളിലെ കൈലാസനാഥ ക്ഷേത്രം. ചെങ്കൽ പാറയ്ക്ക്‌ നടുക്ക്‌ ഏത്‌ വേനലിലും നീരുറവ വറ്റാത കുഞ്ഞ്‌ തടാകം. തടാകക്കരയിലെ വലിയ ഒരു പാലമരം. ക്യാമ്പിൽ സന്ധ്യാ നേരത്തെ കലാപരിപാടികളിൽ മുഴുകിയ കൂട്ടുകാർ. അവർക്കിടയിൽ നിന്ന് ആരോ എന്നെ പുറത്തേക്ക്‌ നയിക്കുന്നതായി എനിക്ക്‌ തോന്നി. ക്യാമ്പിനു പുറത്തെ മുറ്റത്ത്‌ നിലാവിൽ ഇറങ്ങി നിന്നു. വൃശ്ചിക കുളിരാർന്ന കാറ്റിൽ അങ്ങകലെ തടാകക്കരയിൽനിന്ന് പാല പൂത്ത മണം മൂക്കിലേക്ക്‌ തുളഞ്ഞ്‌ കയറി.

അരണ്ട നിലാ വെളിച്ചത്തിൽ കാറ്റു വന്ന വഴി നോക്കി നടന്ന് തുടങ്ങി. കുളക്കരയിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ്‌ നിൽക്കുന്ന പാലമരം. അവിടെ പാതി പൂ ഇതളുകളില്‍ പാല്‍ നിറവും ഉള്‍പ്പൂവില്‍ മഞ്ഞ നിറവുമായി വസന്തം തീര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്ന പൂമരം. കുറേ പൂവു അടര്‍ന്നു വീണൂ കിടക്കുന്നു. നിലത്ത്‌ വീണു കിടക്കുന്ന മഞ്ഞ്‌ കുതിര്‍ന്ന പൂക്കളെ എന്തിനെന്നറിയാതെ വാരിയെടുത്തു മുഖത്തോട് ചേര്‍ത്തു. ആത്മാവിനെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം. തിരികെ കയറുമ്പോള്‍ എന്തൊ വെള്ളത്തില്‍ വീഴുന്ന ശബ്ദം. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴേക്കും കുളം അതിനെ ഒളിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഓളങ്ങള്‍ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ തീരം തേടുന്നു. എന്തോ ഒരു ഭയം പെട്ടെന്ന് എന്നിലേക്ക്‌ വന്ന് നിറഞ്ഞു. തിരിച്ച്‌ കൂട്ടുകാർക്കരിലിലേക്ക്‌ എത്താൻ ഒരു വെമ്പൽ. ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല, കയ്യിലെ പാലപ്പൂവുകൾ പാന്റ്സിന്റെ ഇരു പോക്കറ്റുകളിലും കുത്തി നിറച്ച്‌ തിരിച്ച്‌ ക്യാമ്പിലേക്ക്‌ ഓടി.

പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ കുന്നിൻപുറത്തുകൂടി ഞങ്ങളുടെ ക്യാമ്പ്‌ ഹൗ സിലേക്ക്‌ ഞാൻ പാഞ്ഞു. വഴിയിൽ എതിരെ വന്ന വൃദ്ധൻ എന്നെ കടന്ന് പോയതും അവിടെ നിന്ന് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കി. എനിക്കൊപ്പം പാലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധവും സഞ്ചരിക്കുന്നത്‌ അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. അയാൾ ഒന്ന് ആഞ്ഞ്‌ ശ്വസിച്ചു. ഭീതിയും ക്രോധവും കലര്‍ന്ന ശബ്ദത്തില്‍ എനിക്കു പിറകില്‍ നിന്നാ ചോദ്യം പാഞ്ഞു വന്നു "കുട്ടി അവിടെപ്പോയല്ലെ?" ഞാൻ പകച്ച്‌ നിന്നു.
 "പാടില്ലായിരുന്നു, യക്ഷി പാലയാണത്‌". കാലത്തിന്‍റെ ചലനം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. ആകാശം കണ്ണടച്ചു. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു കാറ്റ്‌ പകയോടെ ആഞ്ഞ്‌ വീശി. "കുട്ടി വേഗം പൊയ്ക്കോളൂ" ചുറ്റും ഇരുണ്ട്‌ വരുന്ന അന്തരീക്ഷം നോക്കി അയാള്‍ പറഞ്ഞു. ഒരു രക്ഷപെടലിന്‍റെ ആശ്വാസത്തില്‍ ഞാനെന്‍റെ ഓട്ടം തുടര്‍ന്നു.

അന്ന് രാത്രിയിൽ എപ്പൊളോ ഞാൻ ഉണർന്നു. ക്യാമ്പ്‌ ഹൗസിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റിൽ കോച്ചി വിറയ്ക്കുന്നു. മാറിക്കിടന്ന പുതപ്പെടുത്ത്‌ തലവഴി മൂടി പുതച്ച്‌ കിടന്നു. പാലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം ഒരിക്കൽ കൂടി മൂക്ക്‌ തുളച്ച്‌ വരുന്നു. ഉറക്കം ശരിയാകുന്നില്ല. അങ്ങകലെ നിന്ന് എന്തോ ഒരു ചൂളം വിളി കേൾക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി. ഭയം ശരീരമാകെ പടർന്ന് കയറുന്നു. ആരുടെയോ കാൽപ്പെരുമാറ്റം പുറത്ത്‌ ചരൽ മണ്ണിൽ ഉരയുന്നത്‌ കേൾക്കുന്നു.

തലക്കുള്ളില്‍ ഒരു പെരുപ്പ്‌. കാറ്റിന്‍റെ ചൂളം വിളി എന്‍റെ തലയ്ക്കുള്ളില്‍ കിടന്നു കറങ്ങിത്തുടങ്ങി. ഇരുട്ടിന്‍റെ ഗുഹകളിലൂടെ അതിവേഗതയില്‍ മനസ്സ് പാഞ്ഞു നടന്നു. ക്യാമ്പ്‌ ഹൗസിലെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയും, എനിക്ക് ചുറ്റും കുടന്നുറങ്ങുന്നവരും എല്ലാം ഞാന്‍ മറന്നുപോയി. എന്തോ ഒരു രൂപം എന്റെ ഞാൻ കിടന്ന ചുവരരികിലെ ജാലകത്തിനടുത്ത്‌ നീങ്ങുന്നു. പെട്ടെന്ന് ചില്ലുടയുന്ന ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. പിന്നാലെ കാതടപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു ശബ്ദവും ഭയങ്കരമായ ഒരു നിലവിളിയൊച്ചയുടെ തുടക്കവും പിന്നെയുള്ള അമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കലും കേട്ട്‌ കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോഴും തലയ്ക്കുള്ളിലെ പെരുപ്പവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. എന്താ സംഭവിച്ചതെന്നൊ സംഭവിക്കുന്നതെന്നോ അറിയാതെ ഞാന്‍ ഇരുള്‍ രൂപങ്ങളെ നോക്കി മിഴിച്ചിരുന്നു.

കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. ആരാ നിലവിളിച്ചത്‌..? അവർ പരസ്പരം ചോദിച്ചു. അവർക്കിടയിൽ ഞാൻ സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുത്ത്‌ ഒന്നുമറിയാത്തവനെ പോലെ ഞാനും അവർക്കൊപ്പം കൂടി.  ലൈറ്റിന്റെ ധൈര്യത്തിൽ ആ നിഴൽ രൂപം കണ്ട ജാലകത്തിനു നേരെ നോക്കി.
ഭീതിയുടെ നിഴലുകള്‍ വീണ്ടും പരക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ഹൃദയത്തില്‍ ഭയത്തിന്‍റെ വിള്ളലുകള്‍ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ചിലന്തിവല പോലെ തകര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ചില്ലുപാളികള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.

പിറ്റേന്ന് എല്ലാവർക്കും അതായിരുന്നു പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്‌.  പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തേക്ക്‌ തുറക്കുന്ന ചില്ലുജാലകങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്.   ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്  ചില്ലു മാറാന്‍ വന്നയാള്‍ ഒന്ന് അമര്‍ത്തിത്തൊട്ടപ്പോള്‍ ചില്ലു തുണ്ടുകള്‍ മുറിക്കകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും അടര്‍ന്ന് വീണു. “ഇതെങ്ങനെയാ ഇങ്ങനെ പൊട്ടുന്നത്?“ അയാളുടെ ആത്മഗതം. ആ പൊട്ടിയ ചില്ലിലൂടെ ഞാൻ പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കി. അങ്ങകലെ തടാകക്കരയിൽ യക്ഷിപ്പാല പൂകൊഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ.
©Pudayoor Jayanarayanan

Tuesday, February 9, 2016

"മ്" (ഷോഭാ ശക്തി )

"മ്"  (ഷോഭാ ശക്തി )
--------------------------------
രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഈ കുറിപ്പ് തുടങ്ങാം.

1) "മ്"...? എന്താണ് ഈ "മ്"..?  
   ഷോഭാ ശക്തി എന്ന ശ്രീലങ്കാൻ എഴുത്തുകാരന്റെ      പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ സ്വയം ചോദിച്ച ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു ഇത്.  
2) ഷോഭാ ശക്തി..?
 ഷോഭാ ശക്തി ഒരു തൂലികാ നാമമാണ്. ആന്റണി ദാസൻ എന്ന ഒരു ശ്രീലങ്കൻ തമിഴ് വിമോചന പോരാളിയുടെ തൂലികാ നാമം. തമിഴ് പുലികൾക്കൊപ്പം ആയുധമേന്തി യുദ്ധം  ചെയ്യുകയും പിന്നീട് എല്.ടി.ടി.ഇ മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം ഫാസിസത്തിന്റെതാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു പ്രസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ച് യൂറോപ്പിൽ അഭയാർത്ഥിയായി കഴിയുന്ന ഒരു വ്യക്തി. ഞാൻ ഒരു സാഹിത്യകാരനല്ലെന്നും. കേവലം പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിപ്പ് നിർത്തി ആയുധമേന്തിയ ഒരു ശ്രീലങ്കൻ തമിഴൻ മാത്രമാണെന്നും അദ്ദേഹം ആദ്യമേ പ്രസ്താവിച്ച് വയ്ക്കുന്നുണ്ട്.  ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലതായപ്പൊൾ എഴുത്ത് തുടങ്ങിയ ഒരു ആൾ മാത്രമാണെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം നോവലിലേക്ക് കടക്കുന്നത് തന്നെ. എന്നാൽ ശ്രീലങ്കാൻ വംശീയ കലാപത്തിന്റെ പശ്ചാത്തളത്തിൽ തന്നെ " ഗറില്ല ", " ദേശദ്രോഹി " എന്നീ നോവലുകളുറെയും, സെങ്കടൽ എന്ന ചാല്ചിത്രത്തിന്റെയും രചയിതാവാണ് ഇന്ന് ഇദ്ദേഹം. ഇത്രയും ആമുഖമായി പറഞ്ഞു  "മ്" എന്ന നോവലിനെ പരിചയപ്പെടുത്തട്ടെ. 



  "മ്" എന്ന ഒരു മൂളൽ ശബ്ദം എന്തിനെയൊക്കെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു..? കേവലം ഒരു മൂളൽ ആണെങ്കിലും അതിനു പല അർത്ഥങ്ങളും കൽപ്പിക്കാം. ചിലപ്പോൾ ശരിയെന്ന അർത്ഥത്തിലാകാം. അമർത്തി മൂളിയാൽ സംശയം.. മറ്റൊരു തരത്തിൽ ദേഷ്യം പ്രകടിപ്പിക്കൽ, മാത്രമല്ല ഹാസ്യം, പരിഹാസം, ദൈന്യത എല്ലാത്തിനും ഈ മൂളൽ ശബ്ദം ഒരുപോലെ പ്രയോഗിക്കുക പതിവുണ്ട്‌. എന്നാൽ ഷോഭാശക്തിയുടെ  "മ്"  എന്ന നോവൽ ഇതൊന്നുമല്ല മുന്നോട്ട്‌ വയ്ക്കുന്നത്‌. നോവലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ ഷോഭാശക്തി കുറിച്ച്‌ വച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വാചകം ഇതിനുത്തരം പറയുന്നുണ്ട്‌. അത്‌ ഇങ്ങിനെയാണു

" മുപ്പത്‌ വർഷങ്ങളായി കൊടും യുദ്ധം ഒരു ലക്ഷം പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അൻപതിനായിരം വികലാംഗർ, ഇരുപതിനായിരം വിധവകൾ, പതിനായിരം പേർക്ക്‌ ഭ്രാന്ത്‌, നാട്‌ നഷ്ടപ്പെട്ടവർ, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടവർ, തമിഴ്‌ ഈഴ നിയമം, ജയിൽ, പീഡനം, ചർച്ചകൾ, പൊതുസമ്മേളനങ്ങൾ ഉയരും തമിഴ്‌ കഥകളും, നീണ്ട കഥകളും പറഞ്ഞ്‌ കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. എല്ലാം കേട്ടിട്ടും  "മ്"  എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ ജനങ്ങൾക്ക്‌"

നിസ്സംഗതയാണ്  "മ്" എന്ന ശബ്ദം കൊണ്ട് നോവലിസ്റ്റ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് വ്യക്തം. നോവലിൽ പല ഘട്ടത്തിലും ഈ നിസ്സംഗത നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും. ദൈന്യതയിൽ പോലും പലപ്പൊഴും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിസ്സംഗതയെ കാണാം. 

ഞാൻ ഇന്നോളം ഒരു നോവൽ  വായിച്ച് ഇത്രമേൽ അസ്വസ്ഥനായിട്ടില്ല. അത്രമേൽ മനസിനെ മഥിക്കുന്ന ഒരു നോവൽ ആണ്  "മ്". ഉത്തരം കിട്ടാത്ത സമസ്യ പോലെ ഒന്ന് രണ്ട് പ്രശ്നങ്ങൾ വായനക്കാർക്ക് മുന്നിലേക്ക് വച്ച് കൊടുത്ത് ഒരു അർദ്ധ വിരാമാത്തിൽ നോവൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വാസ്തവത്തിൽ നെശകുമാരൻ എന്ന കഥാനായകനെക്കാൾ വലിയൊരു  "മ്..?" എന്ന പ്രശനം നമ്മുടെ മുന്നില് വന്ന് ഭവിക്കുന്നു. 

ശ്രീലങ്കയിലെ വെളുകിട ജയിലിൽ 1983 ജൂലൈ 25,27 തീയതികളിൽ സിംഹളതടവുകാർ തമിഴ് വംശജരായ തടവ് പുള്ളികളെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തതാണ് നോവലിന്റെ പ്രധാന ഇതിവൃത്തം. അവിടെ നിന്ന് ഭാഗ്യത്തിന്റെ കടാക്ഷം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രം കഷ്ടിച്ച് രക്ഷപ്പെടുന്ന വിമോചന പോരാളിയായിരുന്ന  നേശകുമാരൻ തന്റെ അനുഭവങ്ങൾ  വിവരിക്കുകയാണ് നോവലിൽ. ജയിലിൽ വിചാരണയ്ക്കിടയിലും, അല്ലാതെയും അയാൾക്ക് നേരിടെണ്ടി വരുന്ന പീഡനങ്ങൾ  ഒരു തിരക്കഥയിലെന്ന പോലെ ചിത്രീകരിച്ച് വയ്ക്കുന്നുണ്ട് നോവലിൽ. മരണം തൊട്ട് മുന്നില് വാപിളർന്നു വരുന്ന ഘട്ടത്തിൽ സഹ തടവുകാരുടെ ദാരുണ മരണത്തെ വിവരിക്കുന്ന വരികളുണ്ട്. അതിനു ആമുഖമായി അദ്ദേഹം ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു വയ്ക്കുന്നു. 

"ഇനി ഞാൻ എഴുതുന്നത് വായിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് വെറുപ്പ് തോന്നും, മരണത്തെ പറ്റി വായിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമം തോന്നരുത്. ഇനിയുള്ള പുറങ്ങൾ വായിക്കാതെ വിട്ടത് കൊണ്ടോ ഈ പുസ്തകം വലിച്ചെറിഞ്ഞത് കൊണ്ടോ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ താണ്ടുവാൻ കഴിയുകയില്ല."

തുടർന്നുള്ള വരികൾ മരണത്തിന്റെ താണ്ഡവത്തെയാണു ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സിംഹള തടവുകാര് ജയിലധിക്രുതരുടെ ഒത്താശയോടെ തമിഴ് തടവുകാരെ കൂട്ട കശാപ്പ് നടത്തുന്ന രംഗങ്ങൾ ദൃക്സാക്ഷി വിവരണം കണക്കെയാണ് വിവരിക്കുന്നത്.  ഒരു നടുക്കത്തൊടെ മാത്രമേ ആ പേജുകൾ നമുക്ക് താണ്ടുവാൻ സാധിക്കുള്ളൂ..

"ഒരു മനുഷ്യനെ കൊടാലി കൊണ്ട് വെട്ടിക്കൊല്ലുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ..? അവന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ നിന്ന് രക്തം മീറ്റർ കണക്കിനു ഉയരത്തിൽ ചീറ്റി തെറിക്കും. മരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദത്തിനു ഭാഷയുണ്ടാകില്ല. അവന്റെ ശബ്ദം അൽപ്പാൽപ്പമായി കുറഞ്ഞ് അവസാനം നിലയ്ക്കും.  മരണ ശേഷവും അവന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പിരിഞ്ഞ് പൊയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.  "

പോലീസിന്റെ പീഡനം, പട്ടാളത്തിന്റെ പീഡനം, ഒടുവിൽ ശിക്ഷ ഇളവ് ചെയ്ത് മോചനം ലഭിച്ചപ്പോൾ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന സമാധാനത്തോടെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ അവിടെ കാത്തിരുന്നത് പുലികളുടെ പീഡനം. പുലിൽകൾ കേവലം വിമോചന പോരാളികൾ മാത്രമല്ലെന്നും അവർ അവിടെ തമിഴർക്കിടയിൽ നടപ്പാക്കിയത് ഫാസിസ്റ്റ് അടിച്ചമർത്തലുകൾ ആണെന്നും നെശകുമാരന്റെ അനുഭവത്തിലൂടെ നോവലിസ്റ്റ് പറഞ്ഞു വയ്ക്കുന്നു. ഓരോ വരിയും ഒരു നോവൽ പോലെയല്ല ഒരു നേരനുഭവം പോലെയാണ് നമ്മൾ വായിച്ച് പോകുക. എന്നാൽ ഇത് ഒരിക്കലും ഒരു നേരനുഭാവമായിരിക്കല്ലേ.. കേവലം ഒരു നോവൽ മാത്രമായിരിക്കണേ എന്ന് ഓരോ വായനക്കാരനും ആശിച്ച് പോകുന്ന ഒരു ഘട്ടമുണ്ട് നോവലിൽ. അത് ആണു അതിന്റെ ക്ലൈമാക്സ്. കഥയുടെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് അനുഭവക്കുറിപ്പായാണു കഥാ നായകൻ നേസകുമാരാൻ ഈ നോവൽ തുടങ്ങുന്നത്. നെശകുമാരന്റെ മകല നിറമി ൽ നിന്നാണു കഥയുടെ തുടക്കം. നോവൽ  അവസാനം വരെ നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് ശ്രീലങ്കൻ തമിഴ് സംഘര്ഷം ആണെങ്കിലും നിറമി നോവലിൽ നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ നിലയ്ക്ക് ഇത് നിറമിയുടെ കൂടി കഥയാണ്. എന്നാൽ ഇതിലെ ക്ലൈമാക്സ്. ഹൃദയം തകർക്കുന്ന ആ ക്ലൈമാക്സ്. ആ വരികൾ രണ്ടാവർത്തി വായിച്ച് നോക്കി. എനിക്ക് വായിച്ച് തെറ്റിയതാണോ എന്ന്. അല്ല. അത് തന്നെയാണ് ക്ലൈമാക്സ്. ബാക്കിയാവുന്ന അതെ നിസ്സംഗത.  "മ്". 

Tuesday, January 8, 2013

പൊതിചോറ്



തിടപ്പള്ളിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഇലവാട്ടി  നിവേദ്യ ചോറും പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് മാധവൻ നമ്പൂതിരി ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പിന്നെ എന്തോ സംശയിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ വീണ്ടും തിടപ്പള്ളിയിലേക്ക് കയറി. കയ്യിലെ ഇലപ്പൊതി തുറന്ന് അതിലെ നിവേദ്യ ചോറു രണ്ടായി പകുത്തു. ഒന്ന് വേറെ പൊതിഞ്ഞ് കടലാസു ചുറ്റി തന്റെ തോൾ സഞ്ചിയിൽ ഇട്ടു. മറ്റേതു കയ്യിലെടുത്ത് വേഗത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി, അമ്പലം അടച്ച് താക്കോൽ എടുത്ത് മുണ്ടിന്റെ കോന്തലയിൽ കെട്ടിയിട്ടു, ഒന്നുകൂടി വാതിലടച്ചെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി. തോള് സഞ്ചിയില് നിന്ന് ഒരു നരച്ച കുപ്പായം വലിച്ചെടുത്ത് അത് ഒന്ന് കുടഞ്ഞുടുത്തു. നേരെ  അമ്പലച്ചിറയിൽ ഇറങ്ങി. തന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചെന്നപോലെ അക്ഷമരായി  കാത്തു നിൽക്കുന്ന നൂറായിരം മത്സ്യകൂട്ടങ്ങൾക്ക് ഇടയിലേക്ക്  കയ്യിലെ ഇലപ്പൊതിയിൽ നിന്ന് രണ്ടു പിടി നിവേദ്യ ചോറു നീട്ടിയിട്ടു..
ഇന്ന്  നിങ്ങൾക്ക് റേഷനാണ്ട്ടോ..  ചിറവക്കിലെ കാക്കകൂട്ടങ്ങൾ മാത്രല്ല പോലീസ് സ്റ്റേഷനു പിന്നിലെ പാണ്ടൻ നായക്കും കോടതി റോട്ടിലെ പൂച്ചകൂട്ടങ്ങൾക്കും വേണം ഇന്ന് മുതൽ എന്റെ കയ്യോണ്ട് ഓരോ പിടി ചോറ് ... പാവങ്ങളല്ലേ.. അവര്ക്ക് ഒരു നേരത്തെ അന്നം കിട്ടാന് വേറെ എന്താ മാര്ഗ്ഗം. എന്ന് വച്ച് നിങ്ങളെ ഞാന്  മറക്ക്വോന്നുല്ല്യാട്ടോ...  അയാൾ അവരോടെന്നപോലെ   ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ ഓരോരുത്തരെ കിട്ടുംനാളെയാരാണാവൊ നമ്മടെ അന്നം മുടക്കാൻ പുതുതായി വരണത് എന്ന് ഭാവത്തിൽ മത്സ്യകൂട്ടം അസഹിഷ്ണുത കാട്ടി.. 
നാളെ അമ്പലത്തിൽ നിറമാലയുണ്ട്. നാഴി അരി കൊണ്ട് പായസം വയ്ക്കും.. അപ്പൊ നിങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ തരാം. ഇന്നത്തേനു പകരം കൂടി അപ്പൊ തരാം. മാധവൻ നമ്പൂതിരി അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. .
  എന്താ തിരുമേനി മത്സ്യങ്ങളോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞോണ്ട് നിൽക്കുകയാണൊ..? പത്തുമണിക്ക് സ്റ്റേഷനിലെത്തേണ്ടേ..? ചിറയുടെ അങ്ങേക്കരയിൽ നിന്ന് രാഘവൻ മാഷ് വിളിച്ച് ചോദിച്ചു
വേണം.. പൊവ്വായി.. ഇവിടെ മത്സ്യകൂട്ടങ്ങൾക്ക് പരിഭവം തീരണില്ല്യ.. അതാ അമാന്തിച്ചേ.. അയാൾ പറഞ്ഞു.
 അതെങ്ങിനെയാ തിരുമേനീ പരിഭവല്ല്യാണ്ടിരിക്ക്വൊ.. അവറ്റോൾക്ക് ഇത്രേം കാലം കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഭക്ഷണത്തിനു ഒരോ ദിവസം കൂടുന്തോറും പുതിയ പുതിയ അവകാശികൾ വരികയല്ലെ.. ആർക്കായാലും ഉണ്ടാകില്ലെ പരിഭവം.. രാഘവൻ മാഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്  പറഞ്ഞു
 മാഷുടെ വർത്താനോം കേട്ടോണ്ട് നിന്നാ എനിക്ക് വൈകും. ഞാൻ പോണു. പുതിയ എസ്. ചൂടനാന്നാ സംസാരം.. അപ്പൊ വൈകീട്ട് കാണാം. തൊഴാൻ വരുണ്ടാവില്ല്യേ മാഷേ.. കൽപ്പടവുകൾ വേഗത്തിൽ കയറുന്നതിനിടെ മാധവൻ നംബൂതിരി വിളിച്ച്ചോദിച്ചുരാഘവൻ മാഷിന്റെ ഉത്തരത്തിനു കാക്കാതെ മാധവന് നമ്പൂതിരി ധൃതിയില് നടന്നു
 ചിറവക്കിലെ കാക്കകൂട്ടങ്ങൾക്കും ക്ഷമ തെറ്റി തുടങ്ങി. നിത്യേനെ ഒരു പിടി ചോറു കിട്ടുന്നതാ.. മത്സ്യകൂട്ടങ്ങൾ മുഴുവൻ ചോറും തരാക്കീട്ടുണ്ടാകും.വേഗത്തിൽ നടന്നു വരുന്ന് അയാളെ നൊക്കി കാക്കകൂട്ടങ്ങൾ ആക്ഷേപം പറഞ്ഞു
 ഇല്ല്യ... പേടിക്കേണ്ട... നിങ്ങടെ പങ്ക് വേറാർക്കും കൊടുക്കില്ല്യ... കൈ നിറയെ ചോറുവാരി കാക്കകൂട്ടത്തിനായി റോട്ടു വക്കിൽ വിതറിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞുകാക്കകൾ തിരക്ക് കൂട്ടി
എനിക്കും തിരക്കുണ്ട്.. സ്റ്റേഷനിൽ എത്താൻ നേരം വകിയാൽ പിന്നെ അത് മതി. പുതിയ എസ്. ആളൊരു ചൂടനാത്രെ..
ഇലപ്പൊതിയിലെ ബാക്കി ചോറ്  ഭദ്രമായി പൊതിഞ്ഞ് തോൾ സഞ്ചിയുടെ പുറത്തെ കള്ളിയിലിട്ട് അയാൾ ധൃതിപ്പെട്ട് നടന്നു. ചീറിപ്പായുന്ന വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കാൻ നന്നെ പണിപ്പെട്ടു. നഗര ജീവിതത്തിന്റെ പ്രാരബ്ദ്ധങ്ങളുമായി പരക്കം പായുന്ന ആളുകൾ, തിരക്കുള്ള ബസ്സിലേക്ക്  പിന്നേയും ആളെ കുത്തി നിറയ്ക്കുന്ന കണ്ടക്ടർ, ഓട്ടോ റിക്ഷകളിൽ ജീവശ്വാസം തേടിയെന്നോണം തല പുറത്തേക്കിടാൻ തിരക്ക് കൂട്ടുന്ന സ്കൂൾ കുട്ടികൾ, പുതിയ ദിവസത്തെ പുതിയ കചവട തന്ത്രങ്ങളുമായി വഴി വാണിഭക്കാർ, ഭാഗ്യം വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് അന്നത്തെ ഭാഗ്യത്തിനായി നെട്ടോട്ടമോടുന്ന ഭാഗ്യക്കുറിക്കാർ. അവർക്കെല്ലാം ഇടയിലൂടെ അവരിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്ഥനായ മാധവൻ നമ്പൂതിരി നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് തുടച്ച് കളഞ്ഞ്, തേഞ്ഞു തീരാറായ ചെരുപ്പും വലിച്ച് തോൾ സഞ്ചി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് ധൃതിയിൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു.
സഹജീവികൾക്കും നമ്മൾ ഓരോരുത്തരേയും പോലെ ഭൂമിയിൽ അവകാശങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന സിദ്ധാന്തമാണു കേവലം പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം മാതമേ ഉള്ളൂ എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനെ വ്യത്യസ്ഥനാക്കുന്നത്... അമ്പലം, അമ്പലപ്പറമ്പ്, ഇല്ലം, ഇല്ലപ്പറമ്പ്, തുടങ്ങി നിത്യം പെരുമാറുന്ന ഇടങ്ങളിലെ. ഉറുമ്പ് മുതല് അമ്പലക്കാള വരെയുള്ളവരാണ് മാധവന് നമ്പൂതിരിയുടെ കൂട്ടുകാര്... പുതുതായി കാണുന്ന ഓരോ ജീവിയും അടുത്ത ദിവസമാകുംപോഴേക്കും സൌഹൃദത്തിലാകും, പരസ്പരം സംസാരിക്കും. മാധവന് നമ്പൂതിരി കൊടുക്കുന്ന അരിമണിയും, ചോറും പായസവും കഴിക്കും.  മറ്റെവിടെയും കാണാത്ത ഒരു ആത്മ ബന്ധം അവരില് രൂപപ്പെടും. എന്നാല്  കഴിഞ്ഞ  കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി ഏറെക്കുറെ മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ നിത്യ നിദാനങ്ങൾ ആകെ തകിടം മറിഞ്ഞുകാലത്ത് അമ്പലമടച്ചാൽ ദേവന്റെ നിവേദ്യച്ചോറിൽ ഒരു ഓഹരി പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് ഇറങ്ങും. മുന്പ് ഇല്ലാത്തെക്കായിരുന്നുവെങ്കില് ഇപ്പോള് അത് മാറിനേരെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കാണു ഇപ്പോള്  യാത്ര. ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനു കണക്കാക്കിയാണു പൊതിചോറെങ്കിലും പലപ്പോഴും മാധവൻ നമ്പൂതിരിക്ക് അതിനു സാധിക്കാറില്ല. അതിനു മുൻപേ തന്നെ മറ്റ് പല അവകാശികളെ അയാൾ കണ്ടു മുട്ടും. അവരെ ഊട്ടും. വല്ലതും മിച്ചമുണ്ടെങ്കിൽ തനിക്കും. അത്രയേ കണക്കാക്കാറുള്ളൂ മാധവൻ നമ്പൂതിരി. നാൾക്കുനാൾ അയാളുടെ ചോറിനു അവകാശികൾ കൂടി വന്നപ്പോൾ പൊതി ഒന്നു കൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു നോക്കി. പക്ഷേ ഉൂണു കാലാകുമ്പോഴേക്കും എവിടെ നിന്നെങ്കിലും എത്തും  പൊതിയൊരതിഥി . 
വിശക്കുന്നവന്റെ വിശപ്പകറ്റാൻ സ്വയം പട്ടിണികിടക്കാനും മടിക്കാത്ത മനുഷ്യനാണ് മാധവന് നമ്പൂതിരി  കയ്യിലെ പണം കൊട്ടിഘോഷിച്ച് ദാനധർമ്മങ്ങൾക്ക് വിനിയോഗിച്ച്സമൂഹത്തിൽ പരമശ്രേഷ്ഠൻ ആവുന്നതല്ല ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശീലം. അമ്പലത്തിലെ 1250 രൂപാ  മാസ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് അഛന്റെ ചികിത്സാ ചിലവും, കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭാസവും മറ്റ് കുടുംബചെലവുകളും നിവൃത്തിക്കുന്ന കേവലം ഒരു ശാന്തിക്കാരാൻ മാത്രമാണു അദ്ദേഹം. പ്രാരബ്ദ്ദങ്ങൾക്കിടെ മിച്ചം വയ്ക്കുന്ന സംഖ്യയാണു തിടപ്പള്ളിയിലേ ഉറുമ്പിനും, ചിറയിലെ മത്സ്യങ്ങൾക്കും, ചിറവക്കിലെ കാക്കകൂട്ടത്തിനും, വഴിവക്കിലെ നായകൂട്ടത്തിനും, പൂച്ചകൂട്ടത്തിനും ഒരു നേരത്തെ അന്നമായി മാറുന്നത്. തിടപ്പള്ളിയിലെ ചുമരരികിലൂടെ പോകുന്ന ഉറുമ്പിൻ കൂട്ടത്തിനു പായസത്തിനു കൊണ്ടുവന്ന പഞ്ചസാരയിൽ നിന്ന് ഒരോഹരി. എലിക്കൂട്ടത്തിനു തേങ്ങാപൂൾ. കുറുഞ്ഞി പൂച്ചയ്ക്ക് പാൽപായസം. അമ്പലപ്രാവിനു അരിമണി, വർഷങ്ങളോളമായി മാധവൻ നമ്പൂതിരി മുറതെറ്റാതെ ഇവരെയെല്ലാം ഊട്ടി. ഒരാളിൽ നിന്നും ഇതിനു വേണ്ടി പണം സമാഹരിച്ചില്ല. ഒരാളോടും ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞ് വീമ്പടിച്ചുമില്ല. എന്നിട്ടും മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ജീവിതം തകിടം മറിഞ്ഞു. ശാന്തിക്ക് ശേഷം ഇല്ലത്തെ പശുക്കൾക്കും പറമ്പിലെ ചെറു ജീവികൾക്കും ഒപ്പമായിരുന്ന മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അങ്ങാടിയിലെ പൂച്ചകൂട്ടങ്ങളും, പോലീസ് സ്റ്റേഷനു സമീപത്തെ പാണ്ടൻ നായയുമെല്ലാം കടന്നു വന്നിട്ട് നാളുകൾ ഏറെയായിട്ടില്ല. കൃത്യമായിപ്പറഞ്ഞാൽ  ഒന്നരമാസംപോലീസ് സ്റ്റേഷൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ കയറി ഇറങ്ങുകയാൺ ഇപ്പോൾ മാധവൻ നമ്പൂതിരി. അതും അറിയാത്ത കുറ്റത്തിനു. എല്ലാവർക്കുമറിയാം ഇയാൾ നിരപരാധിയാണെന്ന്. പക്ഷേ നിയമത്തിനു അതൊന്നും അറിയേണ്ട കാര്യമില്ല. മാധവൻ നമ്പൂതിരിക്ക് നിയമ പരിരക്ഷ നൽകാൻ ദേവസ്വം അധികൃതരും താൽപ്പര്യപെട്ടില്ല. ആരുമില്ലാത്തവനു ദൈവം തുണ.
 "കൃഷ്ണാ... സമസ്ഥാപരാധങ്ങളും പൊറുക്കണേ... മനസാ വാചാ കർമ്മണാ.. ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.. എന്നിട്ടും എന്തിനാണു പരീക്ഷണങ്ങൾ.. ന്റെ പെരുംതൃക്കോവിലപ്പാ.. പൊന്നും തമ്പുരാനേ.. കാത്ത് രക്ഷിക്കണെ..." വിറയ്ക്കുന്ന കൈകാലുകളും, പിടയ്ക്കുന്ന ഹൃദയവുമായി മാധവൻ നമ്പൂതിരി പോലീസ് സ്റ്റെഷനിലേക്ക്  പ്രവേശിച്ചു
ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ ചന്ദ്രൻ നമ്പ്യാർ മാധവൻ നമ്പൂതിരിയെ നോക്കി ഒന്ന് അമർത്തി മൂളി. " തന്നോ ട് കാലത്ത് നേരത്തെ എത്തണം എന്ന്  പറഞ്ഞതല്ലേ.. എസ്. . വന്നിട്ട് പോയി. ഇനി താമസിക്കും  അതുവരെ കാത്തിരിക്കു. മൂലയില് ഇരുന്നോ.. സാർ വന്നാ വിളിക്കും.. അപ്പൊ ചെന്നാമതി.." സമൃദ്ധമായ മീശ തഴുകിക്കൊണ്ട് ചന്ദ്രൻ പോലീസ് പറഞ്ഞുപഴയ എസ്.. സച്ചിദാനന്ദന് സാര്  സ്ഥലം മാറി പോയതില്‍  പിന്നെ ഒരു മാസത്തിലധികമായി  ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ ചന്ദ്രൻ നമ്പ്യാര്ക്കായിരുന്നു സ്റ്റേഷന്റെ ചുമതല.  അയാള്‍  കുറച്ചൊന്നുമല്ല ഇത്രകാലവും മാധവന് നമ്പൂതിരിയെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചത്. ദേഹോപദ്രവം ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിലും ചന്ദ്രന് പോലീസ് നിത്യേന നടത്തുന്ന മാനസീക പീഡനം അസഹനീയമായിരുന്നു. കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും, തളര്ന്ന മനസുമായായിരുന്നു പല ദിവസങ്ങളിലും മാധവന് നമ്പൂതിരി സ്റ്റേഷനില് നിന്നും മടങ്ങിയത്. ഇന്ന് പുതിയ എസ്.. ചുമതലയേ ല്ക്കുകയാണ് . കാലത്ത് പത്ത് മണിക്ക് മുന്പ് സ്റെഷനില് എത്തണമെന്ന്  പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ പത്ത് മണിക്കാണ് അമ്പല നട അടയ്ക്കുകഇപ്പോള് മണി പതിനോന്ന്പുതിയ എസ്. . ആളൊരു ചൂടനാണെന്നാ കേട്ടത്. ഇനി എന്താകുമെന്തോകൈകാലുകൾ തളരുന്നത് പോലെ. തൊണ്ട വരളുന്നു.. "പെരുംതൃക്കോവിലപ്പാ.. പരീക്ഷിക്കല്ലേ.. അന്യഥാ ശരണം നാസ്തി, ത്വമേവ ശരണം മമ: തസ്മാൽ കാരുണ്യ ഭാവേന രക്ഷ രക്ഷ മഹേശ്വര.." വിറയാർന്ന ചുണ്ടുകളോടെ മാധവൻ നമ്പൂതിരി പ്രാർത്ഥിച്ചു
ഒന്നര മാസം മുൻപ് അമ്പലത്തിൽ നടന്ന ഒരു മോഷണമാണു മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ജീവിതം മാറ്റി മറിച്ചത്.  കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത് കോരിച്ചൊരിയുന്ന ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ അമ്പലത്തിലെ പതിവ് നിത്യതകളിലായിരുന്നു മാധവൻ നമ്പൂതിരി. മഴയായതിനാൽ അമ്പലത്തിലെ പതിവു സന്ദർശ്ശകർ തന്നെ അന്ന് കുറവായിരുന്നു. തിടപ്പള്ളിയിൽ അടുപ്പത്തിരുന്ന് പാകമാകുന്ന പായസത്തിനുള്ള  തേങ്ങ ചിരകുകയായിരുന്നു മാധവൻ നമ്പൂതിരി. പുറത്ത് എന്തൊ ഒരു കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടു. " ഇപ്പൊ വരാംട്ടൊ.. പ്രദക്ഷിണം വച്ച് വന്നൊളൂ അപ്പോളെക്കും പ്രസാദം തരാംട്ടൊ.." തേങ്ങ ചിരകുന്നതിനിടെ അയാൾ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. "സാരല്ല്യ തിരുമേനി" മറുപടിയും കിട്ടി. ചിരകി തീരാറായ ചിരട്ടയിൽ നിന്ന് അവസാനത്തെ തേങ്ങയും ചിരകിയെടുത്ത് അടുപ്പത്തെ പായസത്തിൽ ഇട്ട് ഇളക്കി ഉരുളി അടുപ്പത്ത് നിന്ന് ഇറക്കി വച്ച് തിടപ്പള്ളിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. രണ്ട് മിനുട്ട് മുൻപ് തൊഴാൻ വന്നയാളെ അവിടെയൊന്നും കാണാനില്ല. പ്രസാദം കിട്ടാൻ വൈകും എന്ന് കരുതി  പോയിക്കാണും എന്ന ധാരണയോടെ അയാള് പൂജയ്ക്കായി ശ്രീ കോവിലിൽ കയറി. പക്ഷേ  എന്തോ ഒരു അസാധാരണത്വം.  നെയ് വിളക്ക് കെട്ടിരിക്കുന്നുദേവന് ചാര്ത്തിയ തുളസി മാലയും, തിരൂടാടയും അഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു.  ബിംബത്തിൽ നോക്കിയപ്പോഴാണ് അയാൾ ഞട്ടിപ്പോയത്കാലത്ത് അഭിഷേകത്തിനു ശേഷം വിഗ്രഹത്തിൽ ചാർത്തിയ സ്വർണ്ണമാല കാണാനില്ല.  പീഠത്തിലും, ചുറ്റുപാടും എല്ലാം അയാള് അരിച്ചു പെറുക്കി. ഇല്ല. എവിടെയും ഇല്ല. ഭാഗവാനെറെ തിരുവാഭരണം മോഷണം പോയിരിക്കുന്നു.
"ന്റെ കൃഷ്ണാ... ഭഗവാനെ.. ഇതെന്തൊരു പരീക്ഷണമാണു ഭഗവാനേ...  പോയി.. എല്ലാം പോയി".  അഞ്ച് പവന്റെ സ്വർണ്ണമാലയാണു പോയത്വല്ലാത്തൊരു അലർച്ചയോടെ തിമർത്തു പെയ്യുന്ന മഴയെ അവഗണിച്ച് അയാൾ ശ്രീകോവിലിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്കോടി. അമ്പല മുറ്റത്തൊന്നും ആരെയും കാണാനില്ല. ദൂരെ ചിറവക്കത്തൂടെ പച്ച നിറമുള്ള കുപ്പായമിട്ട് ആരോ ഒരാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു പോകുന്നത് മാത്രം കണ്ടു. മാധവൻ നമ്പൂതിരി ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു നോക്കി. പെരുമഴയത്ത് ആരും മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ നിലവിളി കേട്ടില്ല. ഇനിയെന്തു വേണ്ടൂ എന്നറിയാതെ പുറത്തെ ബലിക്കല്ലിനു മുന്നിൽ അയാൾ തളർന്നിരുന്നു.  പെരു മഴയുടെ ആവരണം ചുറ്റി പൊതിയുന്നു. മഴത്തുള്ളികള് കുമിളകള് കണക്കെ, വൃത്തത്തില്, ആകാശത്തില് നിന്നും അടര്വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. നടപ്പുരയില്ലാത്ത അമ്പല മുറ്റത്ത് ചളിമണ്ണില് കൈകളൂന്നി ബലിക്കല്ലില് ചാരി അയാള് ഇരിപ്പ് തുടര്ന്നു.
 സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ കഴകക്കാരൻ ഗോപാല വാര്യർ ഉണ്ടാകും. എന്നാല്  എന്തൊ അസൗകര്യമുള്ളതിനാൽ ഇന്നു അവധിയാണ്.  ഇന്നലെ തന്നെ കാലത്തേക്കുള്ള പൂവും മാലയും വച്ച് പൊവുകയും ചെയ്തുവാര്യർ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില് കുറച്ചെങ്കിലും ആശ്വാസമായിരുന്നെനെ.
മഴമാറി. അമ്പല മുറ്റത്തെ ആല്മരത്തിന് കാറ്റു പിടിച്ചു. വിറച്ച് നില്ക്കുന്ന ആലിലകള് അതില് പറ്റിപ്പിടിച്ച വെള്ളത്തുള്ളികള് കുടഞ്ഞ് കളഞ്ഞു. മാനം തെളിഞ്ഞു. മഴക്കാറ് നീക്കി വെള്ളി വെളിച്ചം എത്തി നോക്കി. ചിറവ ക്കിലൂടെ നീളുന്ന നീണ്ട നടവഴി  സജീവമായിപക്ഷേ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മാധവൻ നമ്പൂതിരി അതേ ഇരിപ്പ് തുടർന്നു
." എന്താ തിരുമേനീ... എന്താ പറ്റിയേ.. വയ്യായ്ക വല്ലതുമുണ്ടോ?" രാഘവൻ മാഷുടെ ചോദ്യം കേട്ടാണു നമ്പൂതിരി സ്വനില വീണ്ടെടുത്തത്..
 " മാഷേ... ചതിച്ചു മാഷേ.. ഒന്ന് കണ്ണുതെറ്റിയപ്പോ ഭഗവാന്റെ കഴുത്തിലെ സ്വർണ്ണപ്പണ്ടം കള്ളൻ കൊണ്ടോയി മാഷേ... എന്താ ഇനിപ്പൊ വേണ്ടെ എന്ന് ഒരു രൂപവുമില്ല. മാഷ് ആരേങ്കിലുമൊക്കെ ഒന്ന് വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് എന്താ വേണ്ടത് എന്ന്  വച്ചാല് അത് ചെയ്യു.. എനിക്ക് ഒന്നും വയ്യ.." തലയിൽ കയ്യും വച്ച് നമ്പൂതിരി പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ മാഷ് ദേവസ്വം ഓഫീസറെയും മറ്റുള്ളവരേയും വിളിച്ച് കാര്യങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ചു. ജനകൂട്ടമെത്തി. പോലീസുമെത്തി. ആൾകൂട്ടത്തിനും പോലീസിനും മുന്നിൽ ദൂരെ വേഗത്തിൽ നടന്നു പോയ പച്ച കുപ്പായക്കാരനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പറയാൻ മാധവൻ നമ്പൂതിരിക്ക് ആയില്ല.. മാലകട്ട് അത് ആരുംകണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കള്ളനിൽ ചാർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന പെരും കള്ളനെന്ന് ചിലർ അടക്കം പറഞ്ഞു. പോലീസും ഏതാണ്ട് അതേ നിഗമനത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു. തന്റെ നിഷക്കളങ്കത തെളിയിക്കാനാകാതെ മാധവൻ നമ്പൂതിരി കുഴങ്ങി. ഭഗവാന്റെ മുന്നിൽ മണ്ഡപത്തിൽ നമസ്ക്കരിച്ച് സാധു ബ്രാഹ്മണൻ കരഞ്ഞു.  എസ്. ഐയ്യുടെ താൽക്കാലിക ചുമതലയുള്ള ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ ചന്ദ്രൻ നമ്പ്യാരും  സംഘവും ഓഫീസ് മുറിയില് വച്ച്  മാധവന് നമ്പൂതിരിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു.
"ഹ്ം.. റിട്ടേറാവാൻ ഇനി മൂന്ന് മാസം കൂടിയേ ഉള്ളൂ.. അവസാന കാലത്ത് തന്നെ തല്ലീട്ട് വെറുതെ ബ്രാഹ്മണ ശാപം മേടിക്കണ്ടല്ലൊന്ന് വച്ചിട്ടാ. ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങള് വള്ളി പുള്ളി തെറ്റാതെ പറഞ്ഞോ.."  വിറയ്ക്കുന്ന മീശ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് ചന്ദ്രന് പോലീസ് പറഞ്ഞു.
 ഇടറുന്ന വാക്കുകളോടെ ഉണ്ടായ കാര്യങ്ങള് എല്ലാം മാധവന് നമ്പൂതിരി പറഞ്ഞു.. 
 " തിടപ്പള്ളീലെ പായസം കക്കണ പോലെ സുഖമുള്ള ഏർപ്പാടല്ല ദേവന്റെ സ്വർണ്ണമാല കക്കുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കിക്കോ.. "  ചന്ദ്രന് പോലീസ് അലറിനിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ മൗനം പാലിച്ച് നിന്നതേ ഉള്ളൂ മാധവൻ നമ്പൂതിരി.  
 " ഇല്ല്യ ഇവനു ഒന്നും മിണ്ടാൻ പറ്റില്ല്യാ.. കുറ്റബോധം ഇല്ലാണ്ടിരുക്ക്വൊ..? ദേവന്റെ മൊതലു അടിച്ചു മാറ്റിയതല്ലേ.. ഇനിയുള്ള കാലം ജയിലിൽ ആവാം തന്റെ തിടപ്പള്ളി പണി.." മീശ ഒന്നുകൂടി തിരുമ്പി കയറ്റി ചന്ദ്രന് പോലീസ് പറഞ്ഞു.  മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. കൈ കാലുകള് കുഴഞ്ഞു ചുമരരികില് അയാള് തളര്ന്നിരുന്നു.
ചന്ദ്രൻ നമ്പ്യാരും പുതുതായി ചുമതലയേറ്റ ദേവസ്വം എക്സിക്കുട്ടീവ് ഓഫീസർ സുരേന്ദ്രൻ നായരും തമ്മിൽ ചർച്ച നടത്തി. കസ്റ്റഡിയിൽ എടുക്കാൻ മാത്രം തെളിവുകൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ സംശയത്തിന്റെ ആനുകൂല്യത്തിൽ മാധവൻ നമ്പൂതിരിയെ തൽക്കാലം അറസ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടതില്ല. പകരം പുതിയ എസ്‌.. ചാർജ്ജ്‌ എടുക്കുന്നത്‌ വരെ നിത്യം സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി ഒപ്പിട്ട്‌ പോരണം. അശ്രദ്ധമൂലം കളവു നടന്നതിനാൽ മൊതല് കണ്ടെത്തുന്നത് വരെ മാധവൻ നമ്പൂതിരിയുടെ ശമ്പളം തടഞ്ഞ്‌ വയ്ക്കാൻ ദേവസ്വവും തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ പുതിയൊരു ജീവിത ക്രമം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു മാധവൻ നമ്പൂതിരിക്ക്‌. കാലത്തെ ശാന്തിക്ക്‌ ശേഷം പോലീസ്‌ സ്റ്റേഷന്‍. ചിലദിവസങ്ങളിൽ തെളിവെടുപ്പിനും മറ്റുമായി കുറചധിക നേരം അവിടെ നിൽക്കേണ്ടി വരും. അവിടുന്ന്‍ ഏല്‍ക്കുന്ന മാനസീക പീഡനങ്ങൾ. വല്ലാത്ത നാളുകളായിരുന്നു അവ. പക്ഷേ വഴിവക്കിൽ നിന്നും കിട്ടിയ പുതിയ സൗഹൃദങ്ങളിൽ അയാൾ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. പാണ്ടൻ നായയും, പൂച്ച കൂട്ടങ്ങളുമടക്കം പുതിയ പുതിയ കൂട്ടുകാർക്ക്‌ വേണ്ടിയുള്ള യാത്രയായി അലച്ച്ചിലുകളെ അയാൾ കരുതി. അതിനൊക്കെ പുറമെ നിത്യവും പെരുംതൃക്കോവിലപ്പനു നെയ്‌വിളക്ക്‌ വച്ച്‌ നമസ്ക്കരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ നമ്പൂതിരി തന്റെ നിരപരാധിത്വം ഏറ്റു പറഞ്ഞു. "അന്യധാ ശരണം നാസ്തി, ത്വമേവ ശരണം മമ: തസ്മാൽ കാരുണ്യ ഭാവേന രക്ഷ രക്ഷ മഹേശ്വര." 
"തിരുമേനീ..." ചന്ദ്രൻ പോലീസിന്റെ വിളി കേട്ടാണു കണ്ണു തുറന്ന് നോക്കിയത്‌.. ഇടയ്ക്കെപ്പോളൊ ഒന്ന് മയങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. മടിയില്‍ വച്ച തോൾ സഞ്ചി എടുത്ത്‌ പരിഭ്രമത്തോടെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.
 " തിരുമേനിയെ സാറു വിളിക്കുന്നു..  അകത്തോട്ട്‌ ചെന്നൊളൂ.."  ചന്ദ്രൻ പോലീസിനു പതിവിലും ഭവ്യത കൈവന്ന പോലെ.. കൈ കാലുകളുടെ വിറ ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല. തെല്ല് ശങ്കയോടെ എസ്‌.ഐയുടെ മുറിക്ക്‌ നേരെ അദ്ദേഹം നടന്നു. ഹൃദയം പെരുമ്പറ മുഴക്കുന്നു. ശ്വാസം മുട്ടുന്നപോലെ. ശരീരമാകെ വിയർത്ത്‌ കുളിച്ചിരിക്കുന്നു.
 " ഈശ്വരന്മാരേ.. പരീക്ഷിക്കല്ലേ.." പ്രാർത്ഥനയോടെ തോമസ്‌ ചാക്കോ, സബ്‌ ഇൻസ്പെക്ടർ ഓഫ്‌ പോലീസ്‌ എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്ന് ബോർഡ്‌ പതിപ്പിച്ച വാതിൽ തുറന്നു.
 " വരൂ.. തിരുമേനീ.. "  ചിരിക്കുന്ന മുഖവുമായി കസേരയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ സ്വീകരിച്ചു. ഇത് തന്നെയല്ലേ  പറഞ്ഞു കേട്ട ചൂടന്‍ എസ്.! നമ്പൂതിരി ഒന്ന്‍ ശങ്കിച്ചു.
 "തിരുമേനി.. ധൈര്യായിട്ട്‌ വരൂ.. ഇവിടെ ഇരിക്കൂ.. " അയാൾ നമ്പൂതിരിക്ക്‌ കശേര നീട്ടി. തെല്ല് സംശയത്തോടെ മാധവൻ നമ്പൂതിരി കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
 "തിരുമേനി.. ഒരു സന്തോഷ വാര്‍ത്തയുണ്ട്. അത്  അറിയിക്കാനും, പിന്നെ ഒരു ക്ഷമ ചോദിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് വിളിപ്പിച്ചത്ഇന്നലെ ഒരു പോക്കറ്റടി കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്‌ ഒരു കള്ളനെ പിടിച്ചു. അവനെ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ തെളിയിക്കപ്പെടാതെ  പഴയ കുറെ കേസുകൾക്കും തുമ്പ്‌ കിട്ടി. കൂട്ടത്തിൽ അന്ന് അമ്പലത്തില്‍  നടന്ന മോഷണവും. അത് നടത്തിയത്‌ അവൻ തന്നെയാണെന്ന് ഏറ്റു പറഞ്ഞു. അയാളിൽ നിന്ന് തൊണ്ടി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിച്ചയാളെയും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്‌. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച്‌ ദിവസായി തിരുമേനിക്ക്‌ ഇതിന്റെ പേരിൽ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞുഅതിൽ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു."
എന്ത്‌ പറയണമെന്നോ ചെയ്യണമെന്നൊ അറിയാതെ തളർന്നിരിക്കുകയാണു മാധവൻ നമ്പൂതിരി. ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഭാരം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന പോലെ. സ്ഥല കാല ബോധം വീണ്ടെടുക്കാൻ കുറച്ച്‌ നേരം വേണ്ടി വന്നു. മനസിന്റെ ആശ്വാസം തെളിനീർ ധാരയായി കണ്ണുകളിലൂടെ പ്രവഹിക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി അയാൾക്ക്‌. കേട്ടത്‌ എല്ലാം സത്യമൊ അതൊ തോന്നലൊ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നില്ല. കയ്യിന്റെ വിറയൽ ഇനിയും വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല. എങ്കിലും കൈകൾകൊണ്ട്‌ തുടയിൽ നുള്ളി നോക്കി. അപരാധിയെന്ന് മുദ്രകുത്തിയ സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ  നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തന്റെ പ്രാർത്ഥനകൾക്ക്‌ ഫലം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.
"തിരുമേനി.. അങ്ങെയ്ക്ക്‌ പോകാം. തൊണ്ടി മുതൽ അതിന്റെ നടപടി ക്രമങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ദേവസ്വത്തിലേക്ക്‌ കൈമാറും. മേലിൽ ഇത്തരം ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഒഴിവാക്കാൻ വേണ്ട ശ്രദ്ധ അമ്പലത്തിൽ വരുന്ന എല്ലാവരും ഭക്തന്മാരല്ല എന്ന് മനസിലാക്കുക. ഒരു കരുതൽ, അത്രമാത്രം ". എസ്., തോമസ്‌ ചാക്കോ മാധവന്‍ നമ്പൂതിരിയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകള്‍ പിടിച്ച് പറഞ്ഞുവല്ലാത്തൊരു സമാധാനം. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണ ഘട്ടം അവസാനിച്ചെന്ന ഒരു തോന്നൽ. ഈശ്വരൻ തുണ. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളൊടെ തൊഴുത്‌ നിൽക്കുകയായിരുന്നു മാധവൻ നമ്പൂതിരി.
 "നന്ദി. എല്ലാവർക്കും.. സാറിനെ ഈശ്വരന്മാർ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. എല്ലാവർക്കും."  തോൾ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് തോർത്ത്‌ മുണ്ട്‌ എടുത്ത്‌ മുഖം തുടച്ച്‌ ഒന്ന് ദീർഗ്ഘ നിശ്വാസം എടുത്ത്‌. മധവൻ നമ്പൂതിരി അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി. സ്റ്റെഷന്  പുറത്ത്‌ റോട്ട് വക്കിൽ പാണ്ടൻ നായ തിരക്ക്‌ കൂട്ടി. തോൾ സഞ്ചിയിലെ ഇലപ്പൊതി തുറന്ന് ഒരുപിടി ചോറ് അതിനു മുന്നിലേക്കിട്ടുധൃതിയിൽ അത്‌ അകത്താക്കുന്നതിനിടെ എന്തോ സംശയിച്ച് അത്‌ നമ്പൂതിരിയെ നോക്കി ഒന്ന്‍ കുറച്ചുനാളെ മുതൽ വീണ്ടും പട്ടിണിയാകുമോ എന്ന് അത്‌ പരിഭവിക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി അയാള്‍ക്ക്.  കയ്യിലെ ഇലപ്പൊതിയിൽ നിന്ന് ഒരു പിടി ചോറു കൂടി അതിന് നൽകി. തലയില്‍ ഒന്ന്‍ തഴുകിദൂരെ കോടതിറോട്ടിൽ മാധവൻ നമ്പൂതിരിയെ കാണാതെ അക്ഷമരായി കാത്ത് നില്‍ക്കുന്ന പൂച്ചകൂട്ടങ്ങൾക്ക് നേരെ അവർക്കായി കരുതിയ ഒരു പിടി ചോറും കൊണ്ട്‌ അയാൾ നടന്നു.
ഉച്ച വെയില്‍ പോക്ക് വെയിലായി തുടങ്ങികീശ നിറയെ പണവും മനസ് നിറയെ തിരക്കുമായി  വഴി വാണിഭക്കാര്‍ ഒഴിഞ്ഞ കൂടകള് മടക്കി. സ്കൂള്‍ കുട്ടികളെ കുത്തി നിറച്ച മുച്ചക്ര വാഹനങ്ങള്‍ അലറി വിളിക്കുന്ന ബസ്സുകള്‍ക്ക് വഴിമുടക്കി. സ്തംഭിച്ച നഗര ഹൃദയം കൂടണയാന്‍ വെമ്പുന്നവരെക്കൊണ്ട് വീര്‍പ്പ് മുട്ടി. എന്നാല്‍  നഗര തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അയാള്‍ ധൃതിയില്‍ അമ്പലത്തിലേക്ക് തിര്ച്ച് നടന്നു. ബഹളങ്ങള്‍ക്കിടയിലും ആര്ദ്രമായ ഒരു ഏകാന്തത അവിടെ തളം  കെട്ടി നിന്നു..